زندگی زیباست

و اکنون، قتلگاهِ پسر، محراب - دل نوشته های حسینی ,

baharbarani — Sun, 20 Dec 2009 16:03:18 GMT

در سپیده دم غیرت، "خون" که ـ با اباعبدالله (ع) ـ

!به دنیا آمده، حساب زمین به هم خورد

: معادله جهان چیز دیگری شد

سرخی زندگی، برافروخته رویی درد، و نبض غیرت عقیده ـ

جایِ این پا و آن پا کردن، بی خیالی، و بی حالیِ مرگ را

:گرفت. و این شد معیار تعریف، برای زندگی

قِف دونَ رَأیکَ، فی الحَیاة ، مُجاهداً. اِنّ الحَیاةَ، عقیدةٌ وَ "

جهادٌ" بر سر رأی خویش، رزمنده و پای بر جا،بمان که

حیات هیچ نیست، مگر عقیده و جهاد! و معیار تازه ای

برای"پاسداری" از حیثیت خون که یعنی : ذهن کربلایی

داشتن؛ حرفِ عاشورایی زدن؛ و از میان رنگ ها، "سرخ" را

!....به رسمیت شناختن

.قرار قبلی شیطان، ترس بود و زبونی و زردی

. امّا پای"خونِ حسین" که به میان آمد،همه چیز، دگرگون شد

همین که، تا دیروز، قابل اعتنا نبود و حرکت و هویّت

"!نداشت؛ امروز، شد "خون خدا

یکباره، از خاک به خدا رسید. همین خون خاکی، شد

.خونِ خدا؛ موج برداشت، شکفت، بالید و بلند شد

.آسمان آمد، به تماشای زمین

!و کائنات غرق شد: غرق در حیثیّت خون

،پیش از این، محراب پدر، قتلگاه بود! و اکنون

!قتلگاهِ پسر، محراب

روایت محرم، شهید مرتضی آوینی

.حسین بیشتر از آب ،تشنه لبیک بود

اما افسوس که بجای افکارش زخم های تنش

را نشانمان دادند و بزرگترین درد او را

.بی آبی معرفی کردند

تو رازي‌ و ما راز

baharbarani — Tue, 08 Dec 2009 21:18:18 GMT

پرده،اندكي‌ كنار رفت‌ و هزار راز روي‌ زمين‌ ريخت.

رازي‌ به‌ اسم‌ درخت،رازي‌ به‌ اسم‌ پرنده،رازي‌ به‌ اسم‌

انسان.رازي‌ به‌ اسم‌ هر چه‌ كه‌ مي‌داني.

و باز پرده‌ فرا آمد و فرو افتاد.

و آدمي‌ اين‌ سوي‌ پرده‌ ماندبا بهتي‌ عظيم‌ به‌ نام‌ زندگي،كه‌ هر سنگ‌ريزه‌اش‌

به‌ رازي‌ آغشته‌ بود و از هر لحظه‌اي‌ رازي‌ مي‌چكيد.

در اين‌ سوي‌ رازناك‌ پرده،آدميان‌ سه‌ دسته‌ شدند.

گروهي‌ گفتند:هرگز رازي‌ نبوده،

هرگز رازي‌ نيست‌ و رازها را ناديده‌ انگاشتند

و پشت‌ به‌ راز و زندگي‌ زيستند.خدا نام‌ آنها را گمشدگان‌ گذاشت.

و گروهي‌ ديگر گفتند:رازي‌ هست،اما عقل‌ و توان‌ نيز هست.

ما رازها را مي‌گشاييم؛و مغرورانه‌ رفتند تا گره‌ راز و زندگي‌ را بگشايند.

خدا گفت:توفيق‌ با شما باد،به‌ پاس‌ تلاشتان‌ پاداش‌ خواهيد گرفت.

اما بترسيد كه‌ درگشودن‌ همان‌ راز نخستين‌ وابمانيد.

و گروه‌ سوم‌ اما،سرمايه‌اي‌ جز حيرت‌ نداشتند و گفتند:

در پس‌ هر راز، رازي‌ است‌ و در دل‌ هر راز، رازي.

جهان‌ راز است‌ و تو رازي‌ و ما راز.تو بگو كه‌ چه‌ بايد كرد و چگونه‌ بايد رفت.

خدا گفت: نام‌ شما را مؤ‌من‌ مي‌گذارم،خود، شما را راه‌ خواهم‌ برد.

دستتان‌ را به‌ من‌ بدهيد.آنها دستشان‌ را به‌ خدا دادند

و خدا آنان‌ را از لابه‌لاي‌ رازها عبور داد و در هر عبور رازي‌ گشوده‌ شد.

و روزي‌ فرشته‌اي‌ در دفتر خود نوشت: زندگي‌ به‌ پايان‌ رسيد.

و نام‌ گروه‌ نخست‌ از دفتر آدميان‌ خط‌ خورد،

گروه‌ دوم‌ در گشودن‌ راز اولين‌ واماند.و تنها آنان‌ كه‌ دست‌ در دست‌ خدا دادند

از هستي‌ رازناك‌ به‌ سلامت‌ گذشتند.

ای کاش...

baharbarani — Thu, 03 Dec 2009 16:25:18 GMT

...ای کاش

جای خالی را پر کن

قطاري به مقصد خدا مي رفت

baharbarani — Thu, 26 Nov 2009 19:39:18 GMT

قطاري به مقصد خدا مي رفت

لحظه اي در ايستگاه دنيا توقف کرد و پيامبر رو به جهان کرد و گفت

مقصد ما خداست. کيست که با ما سفر کند؟

کيست که رنج و عشق توامان بخواهد؟

کيست که باور کند دنيا ايستگاهي است تنها براي گذشتن؟

قرن ها گذشت اما از بي شمار آدميان جز اندکي بر آن قطارسوار نشدند

از جهان تا خدا هزار ايستگاه بود

در هر ايستگاه که قطار مي ايستاد کسي کم مي شد

قطار مي گذشت و سبک مي شد. زيرا سبکي قانون راه خداست

قطاري که به مقصد خدا مي رفت به ايستگاه بهشت رسيد

پيامبر گفت : اينجا بهشت است

مسافران بهشتي پياده شوند

اما اينجا ايستگاه آخرين نيست

مسافراني که پياده شدند.بهشتي شدند

امااندکي، باز هم ماندند. قطار دوباره راه افتاد و بهشت جا ماند

آنگاه خدا رو به مسافرانش کرد و گفت

درود بر شما ، راز من همين بود

آن که مرا مي خواهد، در ايستگاه بهشت پياده نخواهد شد

و آن هنگام که قطار به ايستگاه آخر رسيد ديگر نه قطاري بود و نه مسافري

صبح بي تو

baharbarani — Sat, 14 Nov 2009 10:20:18 GMT

صبح بي تو رنگ بعد از ظهر يک آدينه دارد

بي تو حتي مهرباني حالتي از کينه دارد

بي تو مي گويند تعطيل است کار عشقبازي

عشق اما کي خبر از شنبه و آدينه دارد

جغد بر ويرانه مي خواند به انکار تو اما

خاک اين ويرانه ها بويي از آن گنجينه دارد

خواستم از رنجش دوري بگويم يادم آمد

عشق با آزار خويشاوندي ديرينه دارد

روي آنم نيست تا در آرزو دستي برآرم

اي خوش آن دستي که رنگ آبرو از پينه دارد

در هواي عاشقان پر مي کشد با بيقراري

آن کبوتر چاهي زخمي که او در سينه دارد

ناگهان قفل بزرگ تيرگي را مي گشايد

آنکه در دستش کليد شهر پر آيينه دارد

دوست واقعی کیست؟

baharbarani — Fri, 06 Nov 2009 15:37:18 GMT

دوست واقعی:اگر با او تماس بگیرید نگران حالتان می شود

دوست معمولی:مایل است در مورد مشکلاتش با شما صحبت کند

ولی

دوست واقعی:برای رفع مشکلاتتان آغوش باز می کند وبیاری تان می شتابد

دوست معمولی:قادر نیست وقتی عاشق می شوید همراهتان بال بگشاید

ولی

دوست واقعی :برای شما بسان بالی برای عشق می شود

دوست معمولی:در کنار شما احساس همدلی نمی کند

ولی

دوست واقعی:بدون آنکه حرفی بزنید،درکتان می کند

دوست معمولی:وقتی با او اختلاف نظر پیدا می کنید

ارتباط دوستانه را تمام شده تلقی می کند

ولی

دوست واقعی:می داند که هیچ اختلافی نمی تواند شما را از یکدیگر جدا کند

دوست معمولی:درد دلتان می شنود و می رود

ولی

دوست واقعی:تا زمانی سبک نشوید شما را به حال خود رها نمی کند

دوست آن باشد که گيرد دست دوست در پريشانحالي و درماندگي

قدر دوست واقعی خود را بدانید

تقدیم به دوست واقعی خودم"شهره"

هدیه

baharbarani — Tue, 03 Nov 2009 16:50:18 GMT

من از نهايت شب حرف مي‌زنم

من از نهايت تاريكي

و از نهايت شب حرف مي‌زنم

اگر به خانه‌ي من آمدي براي من اي مهربان چراغ بيار

و يك دريچه كه از آن

به ازدحام كوچه‌ي خوشبخت بنگرم

سلام

بنا به دلایلی کمتر به نت میام اگر هم بیام برای هیچ کس نظر نمیدم

همیشه به یادتونم...

عاشق واقعي کيست؟

baharbarani — Tue, 22 Sep 2009 08:56:18 GMT

عاشق واقعي کيست؟

نامت چه بود؟

آدم

فرزند؟

من را نه مادري نه پدري، بنويس اولين يتيم خلقت

محل تولد؟

بهشت پاك

اينك محل سكونت؟

زمين خاك

آن چيست بر گرده نهادي؟

امانت است

قدت؟

روزي چنان بلند كه همسايه خدا،اينك به قدر سايه بختم به روي خاك

اعضاء خانواده؟

حواي خوب و پاك ، قابيل خشمناك ، هابيل زير خاك

روز تولدت؟

روز جمعه، به گمانم روز عشق

رنگت؟

اينك فقط سياه ، ز شرم چنان گناه

چشمت؟

رنگي به رنگ بارش باران ، كه ببارد ز آسمان

وزنت ؟

نه آنچنان سبك كه پرم در هواي دوست

نه آ نچنان وزين كه نشينم بر اين خاك

جنست ؟

نيمي مرا ز خاك ، نيمي دگر خدا

شغلت ؟

در كار كشت اميدم

شاكي تو ؟

خدا

نام وكيل ؟

آن هم خدا

جرمت؟

يك سيب از درخت وسوسه

تنها همين ؟

همين!!!!

حكمت؟

تبعيد در زمين

همدست در گناه؟

حواي آشنا

ترسيده اي؟

كمي

ز چه؟

كه شوم اسير خاك

آيا كسي به ملاقاتت آمده؟

بلي

كه؟

گاهي فقط خدا

داري گلايه اي؟

ديگر گلايه نه؟، ولي ...

ولي چه ؟

حكمي چنين آن هم يك گناه!!؟

دلتنگ گشته اي ؟

زياد

براي كه

تنها خدا

آورده اي سند؟

بلي

چه ؟

دو قطره اشك

داري تو ضامني؟

بلي

چه كسي ؟

تنها كسم خدا

در آ خرين دفاع؟

مي خوانمش كه چنان اجابت كند دعا

روز بیست و نهم

baharbarani — Sat, 19 Sep 2009 03:17:18 GMT

يُدْخِلُ مَن يَشَاء فِي رَحْمَتِهِ وَالظَّالِمِينَ أَعَدَّ لَهُمْ عَذَابًا أَلِيمًا (31)

آيه 5622 از مجموع آيات - نزول آيه: « مدنى»

از اين رو هر كه را بخواهد به رحمت خود درمى آورد ، و اين را تنها

براى مؤمنان و تقواپيشگان خواسته است; اما براى ستمكاران

( كافران و گنه پيشگان ) عذابى دردناك آماده كرده است .«31»

QARIB: he is merciful to whom he will; but, for the harmdoers

he has prepared for them a painful punishment.

وَمَا تَشَاؤُونَ إِلَّا أَن يَشَاء اللَّهُ إِنَّ اللَّهَ كَانَ عَلِيمًا حَكِيمًا (30)

آيه 5621 از مجموع آيات - نزول آيه: « مدنى»

ولى بدانيد كه شما چيزى را اراده نمى كنيد مگر اين كه

خدا آن را اراده كند ، همانا خدا دانا و حكيم است .«30»

QARIB: yet you will not unless allah wills; surely, allah is the

knower, the wise.

إِنَّ هَذِهِ تَذْكِرَةٌ فَمَن شَاء اتَّخَذَ إِلَى رَبِّهِ سَبِيلًا (29)

آيه 5620 از مجموع آيات - نزول آيه: « مدنى»

اينها همه مايه يادآورى است ، پس هر كه بخواهد راهى

به سوى پروردگارش برگيرد و به قرب او

نايل آيد ، اين راه را برمى گزيند .«29»

QARIB: this is indeed a reminder, so that he

who will, takes a path to his lord.

دعای روز بيست ونهم

بسم الله الرحمن الرحيم

اللهم غشه فيه بالرحمه و ارزقني فيه التوفيق والعصمه

وطهر قلبي من غياهب التهمه يا رحيما بعباده المومنين

خدايا در اين روز مرا سراپا به رحمت خود در پوشان وهم

توقيق وحفظ از گناهان روزي فرما ودلم را از تاريکيهاي

مشکوک واوهام پاک دار اي مهربان بر بندگان مومنت

زکات فطره

قال الصادق (عليه السلام)

ان من تمام الصوم اعطاء الزکاة يعنى الفطرة کما ان الصلوة

على النبى (صلى الله عليه و آله) من تمام الصلوة.

امام صادق (عليه السلام) فرمود:

تکميل روزه به پرداخت زکاة يعنى فطره است، همچنان

که صلوات بر پيامبر (صلى الله عليه و آله) کمال نماز است

وسائل الشيعه، ج 6 ص 221، ح 5

اميرالمؤمنين (ع) اين آيه را تلاوت می فرمود:‌ « فَما بَكَتْ عَلَيْهِمُ السَّماءُ وَ الْاَرْضُ وَ ما كانوُا مُنْظَرينَ » كه درهمان هنگام امام حسين (ع) وارد مسجد شد، اميرالمؤمنين (ع) با توجه به او فرمود:‌« ‌اَمّا اِنَّ هذَا سَيُقْتَلُ وَ يَبْكي عَلَيْهِ السّماءُ وَ الْاَرْضُ » .

حضرت علی (ع) اين آيه را تلاوت مي كرد « نه آسمان برآنان گريست و نه زمين، و نه به آنها مهلتی داده شد » . درآن هنگام امام حسين (ع) وارد شد و حضرت علي (ع) فرمود « اما اين كسی است كه بزودي كشته شود و آسمان و زمين بر او می گريند » .

1- الدخان /29

2- تفسير برهان، 4/161

قالَ الْحُسَيْنُ بْنُ عَلْيٍّ عليه السلام :

[ دََخَلْتُ عَلي رَسُولِ اللهِ عليه السلام وَ عِنْدَهُ أُبَيُّ بْنُ كَعبٍ

فَقاَل لي رَسوُلُ اللهِ (‌ص) : مَرْحَباً بِكَ يا اَبا عَبْدِاللهِ ؟‌ يا زَيْنَ السَّمواتِ وَ الْاَرْضَيْنَ !‌ اَحَدٌ غَيْرِكَ ؟‌! قالَ يا اُبَيُّ وَ الَّذي بَعَثَني بِالْحَقِّ نَبيًّا اِنَّ الْحُسَيْنَ بْنِ عَليٍّ فِي السَّماءِ اَكْبَرُ مِنْهُ فِي الْاَرْضِ وَ اِنَّهُ لَمَكْتوبٌ عَنْ يَمينِ عَرْشِ اللهِ عَزَّوَجَلَّ :‌مّصباحُ هديً وَ سَفينهُ النِجاةٍ وَ امامُ خيرٍ و يُمْنٍ و عِزَّ وَ فخرٍ و علمٍ وذُخْرٍ...]

امام حسين عليه السلام فرمود: « من به نزد رسول خدا (ص) رفتم در حالی كه ابی بن كعب در خدمت ايشان بود. پيامبر خدا فرمود :‌« آفرين بر تو ای اباعبدالله ! ای زيور آسمانها و زمينها ! ابی به آن حضرت عرض كرد : چگونه كسی جز شما می تواند زيور آسمانها و زمينها باشد؟ فرمود : ای ابی سوگند به آن كه مرا بحق پيامبری برانگيخت حسين بن علی در آسمان عظمت فزونتری دارد تا در زمين و درسمت راست عرش خدای عزيز و شكوهمند نوشته شده است : [ حسين ] چراغ هدايت و كشتی نجات است پيشوای نيكی و بركت و شكوه و فخر و علم و تقواست ...

عيون اخبار الرضا / 1/59- 60

عَنِ الصّادِقِ عَليه السلام ،عَن أبيهِ ، عَنْ جَدِّهِ عليهما السلام قالَ :‌ « جاءَ أهْلُ الْكُوفَةِ إلي عَلِيٌّ فَشَكَوْا إلَيْهِ إمْساكَ الْمَطَرِ ، وَ قالُوا لَهُ : اسْتَسْقِ لَنا فَقالَ لِلْحُسَيْنِ عليه السلام قُمْ وَ اسْتَسْقِ فَقامَ وَ حَمِدَ اللهَ وَ إثْني عَلَيْهِ وَ صَلّي عَلَي النَّبِيِّ وَ قالَ :‌اللّهُمَّ مُعْطِيَ الْخَيْراتِ ، وَ مُنْزِلَ الْبَرَكاتِ إرْسِلِ السَّماءَ عَلَيْنا مِدْراراً وَ اسْقِنا غَيْثاً مُغْزاراً ، وَاسِعاً ، غَدَقاً ، مُجَلِّاً سَحّاً، سَفُوحاً ، فَجاجاً تُنَفَّسُ بِهِ الضَّعْفَ مِنْ عِبادِكَ ، وَ تُحْيي بِهِ الْمَيْتَ مِنْ بِلادِكَ آمينَ يا رَبَّ الْعالَمينَ .

فَما فَرِغَ عليه مِنْ دُعائِهِ حَتّي غاثَ اللهُ تَعالي غَيْثاً بَغْتَةً وَ أقْبَلَ أعْرابِيٌ مِنْ بَعضِ نَواحِي الْكُوفَةِ فَقالَ :‌تَرَكْتُ الْأوْدِيَهَ وَ الْاَكامَ يَمُوجُ بَعْضُها في بَعْضٍ »

امام صادق عليه السلام از پدر و جد خود نقل می كند كه فرمود:‌ « كوفيان نزد علی عليه السلام آمدند و از خشكسالی شكوه كردند و گفتند : برای ما طلب باران كن . [ اميرالمؤمنين عليه السلام ]‌ به حسين عليه السلام فرمود : برخيز و [ از خدا ]‌ درخواست باران كن . پس بپا خاست و به حمد و ثنای الهی پرداخت و بر پيامبر درود فرستاد و عرض كرد :‌ خدايا ای بخشاينده نيكويی ها و فرو فرستنده بركتها آسمان را فرمان ده تا بر ما باران بسيار ببارد ما را از ابری پربار و گسترده و پر باران و بزرگ سيراب گردان تا ناتوانی را از ميان بندگانت بزدايی و شهرهای مرده ات را زنده كنی آمين ای پرودگار جهانيان.

هنوز دعای حضرتش پايان نيافته بود كه ناگاه خدای متعال باران [شديدی] فرو فرستاد [ تا بدانجا كه ] يكی از باديه نشينان اطراف كوفه آمد و گفت : بيابان ها و تپه ها را وانهادم در حاليكه [ باران سيل آسا آن گونه جاری بود كه ] گويی آبها روی هم موج می زند.

بحار الانوار 44/ 187

قال الصادق عليه السلام « اِنَّ الْبُكاءَ وَ الْجَزَعَ مَكْروهٌ لِلْعَبْدِ في كُلّ ما جَزَعَ ما خَلَاالْبُكاءَ‌ عَلَي الْحُسينِ بْنِ عَليٍّ عليهما السلام فَاِنّهُ فيهِ مَاْجورٌ . »‌

امام صادق عليه فرمود : «‌ هرگونه گريه و بی تابی برای بنده در هرجا كه بی تابی كند مكروه و ناپسند است مگر گريه بر حسين بن علي عليه السلام كه پاداش و ثواب دارد .»

كامل الزيارات / 100

فرازهايي از دعاي وداع امام سجاد-ع با ماه رمضان:
بدرود اي بزرگترين ماه خداوند و اي عيد اولياي خدا...
بدرود اي ماه دست يافتن به آرزوها...
بدرود اي ياريگر ما که در برابر شيطان ياريمان دادي...
بدرود اي که هنوز فرا نرسيده از آمدنت شادمان بوديم
و هنوز رخت برنبسته از رفتنت اندوهناک.

خديا! خروج از ماه مبارک را براي ما مقارن با خروج از تمامي گناهان قرار بده. آمين

حلول ماه عيد و شادي مسلمين است
پايان ماه روزه، براي صائمين است
نشاط و افتخار و شادي و سربلندي
از محک الهي براي مؤمنين است

عيد شما مبارک

روز بیست و هشتم

baharbarani — Fri, 18 Sep 2009 11:11:25 GMT

نَحْنُ خَلَقْنَاهُمْ وَشَدَدْنَا أَسْرَهُمْ وَإِذَا شِئْنَا بَدَّلْنَا أَمْثَالَهُمْ تَبْدِيلًا (28)

آيه 5619 از مجموع آيات - نزول آيه: « مدنى»

آنان گمان نكنند كه اگر با دل بستن به دنيا با خدا مخالفت

مى كنند بر او چيره شده اند ، زيرا ماييم كه آنان

را آفريده و پيوند مفاصل و اندامشان را استوار

ساخته ايم ، و هرگاه بخواهيم آنان را از بين مى بريم

و امثالشان را چنان كه بايد جايگزينشان مى كنيم .«28»

QARIB: we created them, and we strengthened their

joints, but, when we will, we shall

indeed exchange their likes

دعای روز بیست و هشتم

بسم الله الرحمن الرحيم

اللهم و فر حظي من النوافل و اکرمني فيه باحضار

المسائل و قرب فيه وسيلتي اليک من

بين الوسائل يا من لا يشغله الحاح الملحين

اي خدا دراين روز به اعمال نافله ومستحبات مرا

بهره وافرا عطا فرما وبه حاضر و آماده ساختن

مسائل درحقم کرم فرما و وسيله مرابين وسايل

واسباب به سوي حضرتت نزديک ساز اي خدايي

که سماجت والحاح بندگان ترا (از کار

لطف وبخشش) باز نخواهد داشت

قرآن و ماه رمضان

قال الرضا (عليه السلام)

من قرا فى شهر رمضان اية من کتاب الله

کان کمن ختم القران فى غيره من الشهور

امام رضا (عليه السلام) فرمود

هر کس ماه رمضان يک آيه از کتاب خدا را قرائت کند

مثل اينست که درماههاى ديگر تمام قرآن را بخواند

بحار الانوار ج 93، ص 346

جمعه‏هاى انتظار

در آسمان دل گل مهتاب خنديد خورشيد بعد از فترت ديرينه گل كرد من

جمعه‏ها را كوچه كوچه خيمه بستم اما نگاهت در كدام آدينه گل كرد اشك

محبت ريخت از چشمان عاشق وقتى سيماى تو در آدينه گل كرد

آيينه‏دلى، خوش‏گهرى، پاك‏سرشتى خورشيدرخى، ماه‏وشى، مظهر دادار

در ليله آدينه ز نرگس شده پيدا ماننده ز درياى حقيقت، در شهوار ابواب

هدايت‏به رخ خلق شده باز اسباب سعادت، همه گرديد پديدار

دلم پر ز بوى ياس كردم زمستانهاى من دور از بهارند تمام جمعه‏هايم بى قرارند

خدا را پيش تو احساس كردم تمام جمعه‏هايم بى قرارند تمام جمعه‏هايم بى قرارند

اندوه غروب پير «جمعه‏»! احساس غمت‏سفير جمعه كى مى‏رسى اى «امير جمعه‏»!

اى ياد تو دستگير «جمعه‏»! كى مى‏رسى اى «امير جمعه‏»! كى مى‏رسى اى «امير جمعه‏»!

اى كه هستى صاحب آدينه‏ها اى ميان خلقى و ناديدنى

اى تمام عرش سرگردان تو نور خورشيد از رخ تابان تو

اى صفا و پاكى آيينه‏ها بى سخن گويى هزاران گفتنى

نور خورشيد از رخ تابان تو نور خورشيد از رخ تابان تو

كدام جمعه به ابهام خاك مى‏بارى زمين و خاك پر از اشتباه تقصيرند

جمعه‏ها با عشق و يك دنيا اميد عصر جمعه مى‏شود

دلها غمين غصه را از سينه بيرون مى‏كند آه عشقت‏با دلم چون مى‏كند

ندبه خوانم ندبه گويم با اميد ليك اميد ظهورت اى امين

آه عشقت‏با دلم چون مى‏كند آه عشقت‏با دلم چون مى‏كند

الا اى عطر دين ما كجايى؟مذاب كوره آهنگرانم تو را احوال مى‏پرسم

زمردم چه در سهله، چه در كوفه، چه در قم

شه خضرانشين ما كجايى؟به يادت جمعه‏ها در جمكرانم

چه در سهله، چه در كوفه، چه در قم چه در سهله، چه در كوفه، چه در قم

خواب ديدم; خارها بى‏حس شدند آسمان از هشت‏سو آيينه ريخت

ناگهان دروازه مشرق شكافت عشق آمد، سينه منطق شكافت

ناگهان; گلها همه نرگس شدند ريخت از تمام هفت روز آدينه عشق

آمد، سينه منطق شكافت عشق آمد، سينه منطق شكافت

در پشت قاب چشم تو تفسير مى‏شود آيينه‏هاى باكره جمعه، با

وضو بوى لطيف دانه سيبى كه مى‏وزد يادى است تا دقايق شبهاى روبرو

كدام جمعه؟ ندانسته‏ام ولى پيداست كه آن وديعه پروردگار در راهاست

دلم خوش است ميان شكنجه پاييز چه باشم و چه نباشم بهار در راه است

هر جمعه دلم اسير ديدار تو بود تا در شب آدينه نشستم

به نماز هر ذره شب نشان اسرار تو بود

انديشه پر از هجوم افكار تو بود هر ذره شب نشان اسرار تو بود

هر ذره شب نشان اسرار تو بود

اى كاش شود چون تو بباريم همه گفتند كه يك جمعه تو خواهى آمد

تا آمدنت در انتظاريم همه،همه در ذهن كوير، گل بكاريم

تا آمدنت در انتظاريم همه تا آمدنت در انتظاريم همه

خيره به آدينه‏ام تا كه نمايان شوى در دل آدينه‏ها چند بسوزانيم

دل در گرو مهر تو آدينه نشين است سرچشمه الطاف خدا در نفس توست

با نام تو فرياد عدالت چه قرين است

مهرت به يقين آينه‏دار دل و دين است با نام تو فرياد عدالت چه قرين است

با نام تو فرياد عدالت چه قرين است

اى تو خورشيد صبح آدينه ظلمت از دل ستردنم هوس است

همچو؟ هزار مرتبه من پيش پاى تو مردنم هوس است

سحر شد يار بى‏همتا نيامد نهاد آدينه را موعود ديدار دوصد آدينه رفت اما نيامد

يگانه منجى دلها نيامد دوصد آدينه رفت اما نيامد دوصد آدينه رفت اما نيامد

جمعه‏اى ديگر به دنيا آمده دل، غم شب را هويدا مى‏كند خويش را در غصه پيدا مى‏كند

بى صدا مانند فردا آمده خويش را در غصه پيدا مى‏كند خويش را در غصه پيدا مى‏كند

باز به انتظار تو جمعه غروب مى‏شود اگر بيايى از سفر، آه، چه خوب مى‏شود

اگر بيايى از سفر، آه، چه خوب مى‏شود اگر بيايى از سفر، آه، چه خوب مى‏شود

از آن آدينه روزى كه به مستان باده پيمايى هر آدينه به دنبال تو و پيمانه مى‏گردم

صبح بى تو رنگ بعد از ظهر يك آدينه دارد بى‏تو مى‏گويند

تعطيل است كار عشقبازى عشق اما كى خبر از شنبه و آدينه دارد!؟

بى تو حتى مهربانى حالتى از كينه دارد عشق اما كى خبر

از شنبه و آدينه دارد!؟ عشق اما كى خبر از شنبه و آدينه دارد!؟

آدينه بر آدينه گذشت و خبرى نيست چون خانه بدوش شب

هجران تو گشتم آشفته‏تر از موى پريشان تو هستم

من منتظر صبح درخشان تو هستم آشفته‏تر از موى پريشان

تو هستم آشفته‏تر از موى پريشان تو هستم

تاكى سكوت و خامشى؟ دست از وجودم شسته‏ام، محبوب دل، معشوق

جان، از كنج دل گنجينه را از انجماد آسمان

اى ماه من بيرون بيا، روشن كن اين آيينه را

وقت است‏بيرون افكنم، تا منتظر بنشسته‏ام، وقت است

وقت‏سرخوشى من صاحب آدينه را بيرون بيا، روشن كن

اين آيينه را بيرون بيا، روشن كن اين آيينه را

هزار جمعه به يادت دلم بهانه گرفت عنايتى به دل من كن اى كرانه

سبز! قسم به نيمه شعبان كه ماه آن

ماهى شب و سحر به تو انديشم اى يگانه سبز

من به همراه نسيم همسفر با گل سرخ، پا به پاى صلوات جمعه

را مى‏جويم مى‏وزد از طرف قبله سجاده من نفس

صبح بهار عطر يك جمعه سبز بوى يك باغ اميد

صبحگاه جمعه آفتاب ياد تو، ز «ندبه‏»هاى ما طلوع مى‏كند آنكه شب، پس

از دعا با سرود اشتياق، نغمه اميد، خواب رفته است، روزى را به شوق

ديدنت‏شروع مى‏كند. اى تو معنى اميد و آرزو